„Perska miłość” - recenzja

„Perska miłość” jest debiutem powieściowym Laili Shukri. Historia początkowo może wydawać się schematyczna - nic dziwnego - faktem jest, że rozpoczyna się dość szablonowo: Polka po studiach, chcąc zyskać szanse na lepsze życie, wyjeżdża na Bliski Wschód w celu zdobycia nowych umiejętności i wiedzy. Jest oszołomiona luksusem życia tamtejszych mieszkańców i powoli poznaje wszechobecny przepych. Zawiera nowe znajomości, w tym również z mężczyzną, za którego szybko wychodzi za mąż, przekonana, że już zawsze będzie traktowana przez niego jak księżniczka. Czar ten jednak szybko pryska, a jej życie przeistacza się w koszmar.

Główna bohaterka o imieniu Lidka po cudownym, wystawnym weselu oraz miesiącu miodowym, który przerósł jej najśmielsze oczekiwania, nie spodziewała się, jak diametralnie wszystko się zmieni, kiedy do ich nowego apartamentu wprowadzi się  teściowa wraz ze swoją córką. Zachowują się w stosunku do znienawidzonej Europejki niczym Heatcliff wobec Haretona. Niszczą rodzinny spokój małżeństwa i ich dziecka. Zaskakująca jest postawa kobiety, która  notorycznie obrażana i znieważana przez krewne męża, mimo wszystko bardzo długo zachowuje zimną krew. Toleruje wszystkie obelgi skierowane w jej stronę, do momentu kiedy zauważa, że jej małżeństwo i porządek rodzinny zostały obrócone w ruinę. Jej mąż ze względu na wagę więzów krwi staje po stronie matki i siostry, co skutkuje dotkliwym pobiciem żony. Jej życie stało się horrorem. Osoby, które powinny ją wspierać traktowały ją jak służącą, nieustannie obrażały, pouczały i naśmiewały się z niej. Dodatkowo za każde nieposłuszeństwo i najmniejszy błąd w oczach męża była przez niego dotkliwie bita. Traktowana wręcz jak przedmiot. Przez wiele miesięcy była więziona we własnym mieszkaniu. Polka, co zadziwiające, ze wszystkich sił stara się jak tylko może, aby uratować małżeństwo. Kocha męża bezgranicznie i wybacza mu każdą krzywdę, jaką jej wyrządzi. W najgorszych chwilach przypomina sobie momenty, gdy była przez niego rozpieszczana do granic możliwości i wiodła z nim wymarzone życie. Żałowała, że trwało to tak krótko, ale nie traciła nadziei. Niezrozumiała była dla niej tak radykalna zmiana męża w stosunku do niej. Do samego końca liczyła na powrót do arkadyjskiej relacji z ukochanym.

Autorka przedstawia czytelnikowi zróżnicowany obraz kultury wschodniej. Odkrywa przed czytelnikiem tajemnice tak restrykcyjnego państwa, jakim jest Kuwejt. Ukazuje dwie jego skrajne strony. W miejscu, gdzie rządzą prawa szariatu, kobiety są zniewolone, traktowane w oszałamiająco przerażający sposób, panują inne obyczaje, inna kultura a mężczyźni górują nad kobietami, które muszą być im posłuszne i nie mają prawa się sprzeciwiać. Dozwolone są zabójstwa honorowe, kary śmierci, a wobec kobiet prawo jest szczególnie brutalne i bezlitosne. Są one całkowicie zależne od swoich mężów i ze względu na to nie mogą szukać pomocy w instytucjach państwowych. Z drugiej strony, co jest wręcz szokujące i niewiarygodne, w kraju, w którym prawo jest tak rygorystyczne odbywa się wiele nielegalnych imprez, wśród młodych ludzi szerzy się pogwałcenie wszelkich zasad i norm. Autorka prezentuje czytelnikowi jasne i ciemne strony kultury islamskiej. Stara się ostrzec przed naiwnością młode kobiety, nieświadome jaki los może je spotkać, jeśli stracą czujność i zdrowy rozsądek w imię miłości do wymarzonego mężczyzny wychowanego w obcej kulturze.

Powieść jest pisana prostym językiem, dzięki czemu czyta się ją jednym tchem. Odsłania przed nami tajemnice Bliskiego Wschodu, które są dla nas niewyobrażalne. Pozwala nam zrozumieć kulturę i obyczaje tej części świata. Tłumaczy precyzyjnie pojęcia związane z islamem, które są w niej zawarte. Zmusza czytelnika do refleksji stawiając przed nim  pytanie: „gdzie przebiega granica między rzeczywistością a tym, co postrzegamy jako rzeczywistość”. Przypomina nam o niedocenianej przez nas na co dzień wolności i poucza, aby się nie poddawać i szukać mimo wszystko wyjścia z każdej trudnej sytuacji. 😉 💪